En ik denk het wel. Terwijl UI’s vroeger gewoon een means-to-an-end waren, iets dat wel geïmplementeerd moest worden, omdat ik anders mijn (toch belangrijker) achterliggende programma niet kon laten testen, zie ik het nu meer als een volwaardig, op zichzelf staand deel van het geheel.
Dit betekent nu niet per se dat ik voor elk project dat ik doe, een volledig geteste, uitgebreide UI zal maken, maar ik zal er sowieso met meer interesse en plezier aan beginnen.

Ook algemener denk ik toch anders; als vroeger iemand me vroeg om uit te leggen hoe ze moesten werken met een bepaald programma/machine/… ging ik er steeds vanuit dat die persoon geen moeite genoeg deed om het te begrijpen. Als er iets mis liep, was mijn eerste gedachte: the Problem Exists Between Keyboard And Chair… Ik stond er eerlijk gezegd nooit bij stil dat het probleem misschien bij de gebruikersinterface kon liggen.
Dat is niet meer het geval. Als iets niet onmiddelijk lukt, of mensen hebben meer uitleg nodig dan verwacht, begin ik de UI kritisch te bestuderen.
En meer dan eens blijkt het probleem dan wel effectief aan de UI te liggen, die niet volledig logisch is (verwarrende labels bij knoppen, knoppen die op onverwachte plaatsen staan…).

Hoewel ik dus veel interessante en nuttige praktijkervaring heb gehad dit semester, denk ik toch dat de verandering in “denken” hetgeen is waardoor ik het vaakst aan dit vak zal worden herinnerd.

ons eindverslag!

Ook Planetery Conquest zit knap in elkaar, alleen slagen ze er niet echt in om de spanning van een ruimte-veroverings-spel over te brengen in hun gebruikersinterface: het blijft allemaal wat droog. Dat hebben ze zelf ook opgemerkt en stappen in de goeie richting genomen: planeten hebben een naam, eenvoudigere toekenning van resources, …

Hello Kitty Fightclub heeft me ook verrast: hoewel het concept me eerst kinderachtig leek, ben ik toch vaak teruggegaan om mijn Kitty nogmaals in de strijd te werpen: ik denk dat de customisatiemogelijkheden en het knappe gebruik van overlays (de ‘schade’ op de kitty) een eerder eenvoudig concept interessant houden. De interface is onconventioneel (felle kleuren, grote lettertypes, …), maar werkt wél wegens zijn consistentie.

Dit kan ik spijtig genoeg niet zeggen van My Little Dog: ik moet eerlijk zijn en vermelden dat het concept mij ook niet interesseert. Doch waren er (in de eerste versie) verschillende dingen mis met de interface: de knoppen waren niet consistent qua plaatsing, het was soms niet duidelijk waarop je kon klikken en wat niet (de open koelkast), … Dit hebben ze in hun presentatie wel duidelijk aangehaald en verbeterd.

Over de KUL Timetable kan ik zeggen dat ik enorm respect heb om een applicatie te starten die in eerste instantie slechts een beperkt aantal gebruikers kan aanspreken. Ze hebben echter een heel functionele kalender gemaakt, en de technische horde overwonnen van die dekselse SAP-roosters te screenscrapen. Ik gebruik de applicatie zelf niet, maar heb al van verschillende mensen gehoord dat ze er veel aan hebben – en daar gaat het uiteindelijk om!

Wat me opviel bij het gebruik van de Facebook applicaties is dat reactietijd belangrijk is. Vooral als deze groter is dan 2 à 3 seconden, wordt het hinderlijk. In onze eigen applicatie hebben dit proberen op te vangen door het gebruik van AJAX zodat de wachttijd wordt opgevangen door grafische effecten.

Wat ik ook heb gezien in twee applicaties is dat je moet opletten hoe je bepaalde gegevens vraagt: in Planetary Conquest en Wordstock moet je als speler getallen ingeven. In beide applicaties wordt dit gedaan met sliders. De sliders in Planetary Conquest zijn echter niet zo precies: het is moeilijk precies het gewenste bedrag in te geven (de stapjes die de slider maakt zijn te groot).

Het iteratief werken op basis van feedback van de gebruikers bleek voor elk groepje een meerwaarde te hebben.

N

Om dit eventjes praktisch te demonstreren, twee filmpjes:

Het eerste filmpje is een screen capture gemaakt in Facebook, en is hier te vinden.
Iets fout gemerkt? Waarschijnlijk niet, aangezien de UI doet wat ervan verwacht wordt. Hoe kan het dan mislopen?

Enter example 2: hier te vinden, screen capture van de site www.meteoonline.be

De gebruiker verwacht dat de tekst in het invoerveld verdwijnt als hij er in klikt. Dit gebeurt inderdaad soms (namelijk als de pagina volledig geladen is), maar soms ook niet.
En aangezien de layout exact hetzelfde is in de 2 situaties (er is bvb geen “page loading” tekentje op de pagina), merkt de gebruiker het als het ineens niet werkt, en hij zelf de hele tekst (die overigens vrij lang is) moet verwijderen.

Conclusie die ik hieruit trek: maak UI’s zo “onmerkbaar” mogelijk. Als de testpersonen en gebruikers niet zien wat er zou kunnen “mis” mee zijn, dan ben je waarschijnlijk goed bezig.

Nu is het andere extreem ook geen “thing of the future” meer, zoals hier te zien is.
De ontwerpster van dit systeem heeft ervoor gekozen enkel “statische” informatie op de lenzen van de bril te zetten. Maar wat als je dit systeem zou willen gebruiken voor “dynamische” informatie, die eventueel zelfs aangepast kan worden door de gebruiker?

Laat je de gebruiker dan werken met knopjes op de zijkanten van de bril? Waarschijnlijk is dit relatief makkelijk te implementeren, maar zal dit voor problemen zorgen bij de gebruiker. Wat als hij bijvoorbeeld wil inzoomen op een kaart, terwijl hij in een drukke stad aan het fietsen is, en zijn handen beter op het stuur houdt?
Dan zouden dit soort systemen vrij snel verboden worden in vele omstandigheden.

Je kan eventueel ook proberen werken met “sixth sense” systemen. Je zou dan de gebruiker laten “denken” wat hij wil doen. Met de huidige bestaande sixth sense systemen, zou dit echter vereisen dat de gebruiker een medische ingreep laat uitvoeren om een chip te implanteren in de  hersenen, of dat de gebruiker met een groot soort “helm” zou rondlopen om zijn gedachten te “meten”.

Een derde oplossing waar ik spontaan aan denk, is van de gebruiker via oogbewegingen te laten werken met de bril. Dit verzwaart de programma’s in de bril natuurlijk, aangezien ze oogbewegingherkenning moeten doen, maar het lijkt wel een goede manier om dit systeem uit te breiden zodat de gebruiker kan kiezen wat hij/zij ziet in de lenzen.

Op zich heb ik niet onmiddelijk een kant-en-klare oplossing om dit systeem uit te breiden, maar het is zeker interessant van te weten dat user interfaces voor zeer kleine schermen ooit nodig zullen zijn, en het is leuk om eens te beredeneren hoe wij, na het volgen van CHIKUL09, het zouden aanpakken.

Ik vond Planetary Conquest het meest geslaagd, omdat zij heel intelligent gebruik maken van facebook als sociaal platform. Net zoals Hello Kitty fightclub sturen zij notices wanneer iemand je planeet aanvalt. Maar alles lijkt zoveel meer waard te zijn. Waar je in Hello Kitty enkel een getalletje als beloning krijgt (Mijn kitty is sterker!), heb je in planetary conquest planeten om te vergaren. En je kan je vrienden echt tonen: “Haha, ik heb je planeet afgepakt!”, en daar kunnen mensen op reageren in de feed.

Het concept was dus beter, en dit werd gecombineerd met een gui die “just works”. Goed over nagedacht. Het enige nadeel van die groep is dat de GUI weinig klassiek was; een beetje experimenteren/innoveren was wel leuk geweest.

Maar dat is helaas ook wat ik geleerd heb. Met alle innovatieve interfaces (Hello Kitty, My Dog, Wordstock) waarin heel toffe dingen zaten, vind ik Planetary Conquest nog steeds het beste. Nicholas Carr zei “IT Doesn’t Matter”. Daar zijn een heleboel reacties op gekomen, met als samenvatting “IT is an enabler”. Nu zeg ik: “CHI doesn’t matter”. Alle stellingen van Nicholas Carr zijn waar voor CHI: “Don’t innovate, follow”, “Only do the bare minimum”. Apple is heel innovatief op het gebied van CHI, en zij verdienen daar veel geld mee. Maar gek genoeg verdient SAP ook geweldig veel geld, terwijl daar CHI een noodzakelijk kwaad is.

Conclusie: CHI is een enabler. Een mooie GUI zal een belabberd spelconcept niet kunnen redden.

Wat mij deze week opviel, was het volgende:

In heel veel kassa-automaten staat er een klein karakterdisplay. De plaatsing van dit karakterdisplay is steeds gedaan door kleine mensen, bizar genoeg. Want ik moet steeds bukken voor ik het kan zien!

Moraal van het verhaal: hou rekening met de grootte van je gebruikers. Doe aandacht useability-testen, en probeer op te merken wat er allemaal beter kan. Zeker weten dat geen enkel van die ontwerpers de gebruiker goed geobserveerd heeft, anders hadden ze dat display wel wat hoger gestoken!